Sterren-Zoet

De woorden van een ander.
[Flash 10 is required to watch video]

Opdracht webvideo: “Wij zijn goed bezig”

Elke zaterdag kunnen jong en oud in sporthal Ten Rozen in het Oost-Vlaamse Aalst terecht voor een sportief uurtje vol floorballplezier. Vandaag nemen we een kijkje bij de jongste spelertjes, van 6 tot 12 jaar.

Een reportage van Evelien Uyttersprot

Comments (View)
Ja, we hadden goede seks. Ik heb met iedereen goede seks. Zo ben ik nu eenmaal. Uit: Online was je geweldig -Andy Selsberg
Comments (View)
Als je weet dat er 6 krieken in 1 banaan kunnen, hoeveel liter motorolie moet je dan geven aan een koe om hem te doen geloven dat hij een tractor is? Groen, want een giraf heeft ook geen achterdeur!
Comments (View)
No, madam, I am not trying to be funny. You will know am trying to be funny by the simple fact that people will be laughing. Ben Elton, High Society
Comments (View)

De Laatste Show

  • Martin Heylen: Hoe lang is dat gemiddeld werken per dag, als ik vragen mag?
  • Maggie De Block: Veertien tot zestien uur per dag.
  • Martin Heylen: Is dat nog gezond?
  • No offence, maar zie ze daar zitten. Voor gezond is het te laat, hoor.
Comments (View)
You can’t ruin friendship with sex. That’s like ruining ice cream with chocolate sprinkles. The Big Bang Theory
Comments (View)

Zorgvuldig leg ik de letters op het spelbord. Ik spel het woord “nevel”, haal nog net de tweemaal woordwaarde en scoor daarmee twintig punten. Ik glimlach zelfvoldaan en ik weet het, maar ik kan het niet laten. Ik was onvoorstelbaar slecht in dit spel tot zij me leerde hoe ik moest spelen. Ik had het zelfs nog nooit gespeeld tot we op een dag niets beters konden bedenken om te doen. Ik was geen woordenman, tot ik ze plots voor haar moest leggen. Zij veranderde mijn wezen. Zij veranderde mijn zijn. “Liefde” leg ik, twaalf punten en de mooiste waarheid ooit.

Comments (View)
De marsbewoners moeten er zo onderhand wel aan gewend zijn om tuigen van de aarde op vreemde manieren te zien afdalen naar hun planeet. De Standaard, vrijdag 25 november 2011
Comments (View)

De vijf ergerlijkste taalfouten

Radio 1 kan ervan meespreken. Vraag de luisteraar niet aan welke taalfouten en clichés hij zich ergert, want je wordt overspoeld. Maar zo veel reacties hebben ook hun voordeel: je kunt er een aardig programma om bouwen en we weten nu tenminste wat we vooral niet moeten zeggen als we gehoord willen worden. Want mijn illustere voorganger, Eugène Berode, wist het maar al te goed: “Er is niets zo erg als een geërgerde luisteraar want hij luistert niet.”

De allergrootste taalfout volgens de Radio 1-luisteraar is noemen zeggen als je heten bedoelt. Onvergeeflijk vindt hij dat, al lijkt heten in Vlaanderen wel uitgestorven. En toch is het niet zo moeilijk: noemen is een naam geven, heten is een naam hebben. Hij heet Robert maar iedereen noemt hem Steve.

Tot mijn verbazing staat doorgaan / plaatsvinden op nummer 2. Volgens de regels gebruiken we doorgaan alleen maar in een negatieve zin. In een positieve zin moet het plaatshebben of plaatsvinden zijn. Een vergadering heeft of vindt plaats, maar ze gaat niet door.

Op drie staat de verwarring tussen slaan en slagen. Eigenlijk - nummer vier in de toptien van ergerlijkste clichés - gaat het vooral mis met het voltooid deelwoord. Hou ze uit elkaar: slaan, sloeg, geslagen; slagen, slaagde, geslaagd. Dat geldt ook voor combinaties met die werkwoorden. Wie de fout nog één keer maakt, wordt ontslagen.

Vier is beslist herkenbaar voor de mensen uit het westen van het land: het gebruik van die bij onzijdige woorden. “Telkens weer wordt mijn taalgevoel pijn aangedaan als ik hoor: het vrouwtje die, een akkoord die, een land die,” schrijft een luisteraar me. Denk eens aan die arme man.

Ergernis nummer vijf is de idee. We moeten ons niet zo hoog inschatten: de idee is het eeuwige en volmaakte grond- of voorbeeld van iets. De filosoof Plato had het over de idee. Wij, simpele zielen, moeten ons tevreden stellen met het idee. En waag het niet te spreken van het idee die je had. Maar dat wist je al.

(18 maart 2004)

Van: www.vrttaal.net

Comments (View)

“Een marginaal gezin”

Dat werd (en wordt misschien nog) over de Appeltansen gezegd: dat ze een marginaal gezin zijn. Ik hoef er niet bij te vertellen dat die typering niet als een compliment is bedoeld. Marginaal, asociaal, onbetrouwbaar. “De mensen” (nog zo’n term) hebben vlug een oordeel klaar, helaas.

Vader Appeltans heeft lang haar en een snor die bij motorbendes in zwang is. Hij heeft een tattoo. Hij draagt geen nette burgerkleren, hij kleedt zich niet eens casual. Moeder Appeltans ging uit poetsen. De kinderen heten Shana, Robby, Brenda en Kirsty, marginale namen. Kevin Paulus woonde letterlijk in bij de clan Appeltans. Dat is toch ook niet de gewoonte, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik gebruik opzettelijk het woord “clan”: zoals die aan elkaar hangen, dat is toch niet normaal? En werkt vader Appeltans eigenlijk wel? En ga maar door, we kijken niet op een vooroordeel.

Geen doorsneegezin

Het beeld dat ik na deze lange dag van getuigenissen heb, is helemaal anders. Het gezin Appeltans-Bellen is geen doorsneegezin, absoluut niet. Ik ken niet veel families die waarvan alle leden de deur bij elkaar platlopen, voor elkaar door het vuur gaan. Die alles samen doen. Waar de ouders en grootouders en de kinderen zo goed overeenkomen.

Aan de Gemengde Brigadestraat 11 in Loksbergen woonde een wàrm gezin,

met Shana die Latijn-Wiskunde volgde aan de middelbare school en een lerarenopleiding volgde;
met broer Robby die voetbalde bij de lokale club en door wie Shana en Kevin elkaar leerden kennen;
met Shana die bij de Chiro was;
met pa en ma de actief waren in het verenigingsleven, bij de Loksbergse Levensgenieters bijvoorbeeld, waar je lessen countrydansen en boogie woogie kon volgen;
met Shana en Kevin die niet graag uitgingen, niet graag lang op café zaten, die liever gingen babysitten, die dol waren op kinderen (en de kinderen waren dol op hen);
met vader Appeltans die ploegbaas is bij een Limburgs grondbedrijf;
met Kevin die zijn werk had verloren door de crisis maar al een nieuwe job had gevonden;
met Shana en Kevin die altijd goedgezind waren en niet kwaad te krijgen, die behulpzaam waren, die een hekel hadden aan ruziemaken;
met de kinderen van Ronald Janssen die altijd welkom waren in huize Appeltans om er te komen spelen en dat ook deden.

Nooit klachten over burenruzie

Dàt zijn dus de “marginale buren” van wie Ronald Janssen volhoudt dat ze hem pestten, dat ze zijn leven tot een hel maakten.
Er zijn overigens bij de wijkagent geen burenconflicten bekend. Wél een klacht van Janssens minnares over een opzettelijke bijna-aanrijding.
Wel een klacht van vader Appeltans over een haan die in petroleum was gedrenkt en daarna in brand gestoken. Vermoedelijke dader: de buurman.

Ik zal niets schrijven over de eenstemmige lofgezangen die ik vandaag hoorde van de talrijke vriendinnen, van de nonkel, van de grootouders, en ook niet over de zeemzoete getelefoneerde vragen van de raadslieden. Ik onthoud enkel wat twee leraressen, schoonzussen, getuigden over Shana en Kevin. Ze vertrouwden blind op die twee jonge mensen om op hun jonge kroost te passen, betere babysitters waren er niet te vinden. Dat is van tel.

Een warm gezin, is dat marginaal?
En verdriet, al dat tomeloze verdriet dat ik vandaag heb horen vertolken, is dat marginaal?

Louis van Dievel

Van: http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/binnenland/RonaldJanssen/1.1130464

Comments (View)